Verandering

Geplaatst op Nov 28, 2015

Verandering

Voor mijn vertrek naar Frankrijk heb ik een aantal weken in een huisje op de Utrechtse Heuvelrug gewoond. Ik had mijn appartement in Utrecht opgezegd omdat mijn vriend al in September naar Lyon vertrok. Ik besloot te komen zodra hij daar gesetteld was.

Voor mij voelde het bijna als een sociaal experiment om een aantal weken alleen in het bos te zijn. Ik kende niets anders dan het wonen in de stad, omringd zijn door mensen en daardoor continue input te krijgen. Ik was daarom ook best benieuwd hoe ik zou reageren op de stilte van deze plek. Of het een trigger zou worden voor eenzaamheid?  Of het een vergrootglas zou worden voor al mijn gedachten?

De eerste maand ervoer ik chaos. Niet alleen was mijn vriend weg. Ik had ook veel van mijn spullen uit het appartement verkocht of weggeven. Nu zat ik alleen in het huisje, met letterlijk alleen een stapeltje kleren. Mijn zenuwstelsel was alert geworden door de verhuizing en al het geregel. Ik zat erg in mijn hoofd en voelde spanning in mijn lijf.

vermoeidheidDe tweede maand aardde ik. Ik sliep goed, at goed, bewoog veel… De lucht werd frisser en ik stond soms op met 9 graden in mijn slaapkamer. Ik vond het heerlijk!!! De bomen om het huisje heen, de eekhoorntjes, de konijntjes, de stilte.. begonnen als een warme deken om mij heen te voelen. Ik voelde me veilig en geborgen. Het leek net of ik mijn gedachten en gevoelens beter op een rij kreeg. Duidelijk zag ik waar ik van in de spanning schoot. Preciezer kon ik zien wat er aan de hand was en wat ik nodig had.

De derde maand naderde mijn verhuizing naar Frankrijk. Het naderen van een onzekere tijd waarvan ik niet weet wat het zal gaan doen met mijn werk, relatie en energie. Zoals de bomen moeten accepteren dat ze de rest van hun leven op dezelfde plek staan had ik te accepteren dat ik niet wist wat mijn plek zou gaan worden. Soms moet er iets onbenulligs gebeuren voordat je dat punt bereikt. Op een avond trok in de rits van mijn goede paar winterschoenen kapot. Aangezien ik in een huisje in het bos zat en deze maand november al aardig koud en nat was.. kon ik echt niet zonder. Shit dus! En ik begreep dat ik niet alleen dit te accepteren had, maar ook alle onzekerheden van komende tijd.

De vierde maand zit ik helaas niet meer alleen in het huisje in het bos. Ik heb deze tijd als heel bijzonder ervaren. Voor mijn gevoel heeft het verdere heling gebracht. Niet zozeer lichamelijk, maar emotioneel. Alsof ik me weer iets meer kan overgeven aan mijn eigen levenspad. Nu ben ik klaar om te vertrekken naar een nieuwe en hele grote Franse stad om vanuit mijn eigen stilte deze waanzinnige stroom van energie te betreden.

 

Hartelijke groet,

Paulien